Friday, 22 September 2017
جمعه ۳۱ شهريور ۱۳۹۶
 

نگراني براي NGO ها / شيرين عبادي

۸ آبان ۱۳۸۴

در مورد جايگاه NGO ها در ايران، هر روز اخبار نگران کنده اي به گوش مي رسد. از متهم کردن فعالان سازمان هاي غير دولتي به اتهامات گوناگون گرفته، تا صحبت هاي برخي مسوولين در مورد "لزوم سپرده شدن مسووليت هاي NGO ها به مساجد" و "الزام به تأييد مجوز تأسيس NGOها توسط مراکز حکومتي جديد".

۸ آبان ۱۳۸۴

دوجه مشترک اغلب اخبار نگران کننده جديد، تلاش عده اي از دست اندرکاران براي محدود کردن فعاليت سازمان هاي غير دولتي به NGOهايي است که مورد تأييد حکومت و مراکز وابسته به آن باشند. به نظر مي رسد که ايده پشتيباني کننده اين رويکرد، احراز اطمينان از آن است که NGOهاي فعال يا در شرف تاسيس، با هنجارها و باورهاي مورد تأييد دولت سازگار خواهند بود.

چنين رويکردي، بازخواني مجدد نقش NGOها را الزامي مي سازد. واقعيت آن است که تعريف NGOها در جهان امروز، پي گيري مطالبات شهروندان از بستر جامعه مدني است. در نتيجه، مهم ترين ويژگي براي يک NGO "غيردولتي بودن" و استقلال آن از دولت است. چرا که به طور طبيعي، در بسياري از موارد، مطالبات شهروندان و سياست هاي دولتي با يکديگر ناهمخواني پيدا کرده و در دو جهت متفاوت قرار مي گيرند.

در چنين مواردي، NGOها بايد براي مطالبه حقوق شهروندان از دستگاه هاي دولتي به نقش آفريني مؤثر بپردازند. اين نقش آفريني، بدون استقلال آنها از دولت غير ممکن است. صد البته که در بسياري موارد، فعاليت هاي NGOها در جامعه، به حل مشکلاتي کمک مي کند که حل آنها، دغدغه دولت نيز محسوب مي شود. در نتيجه، در اين موارد، فعاليت NGOها در حقيقت باري را نيز از دوش دولت بر مي دارد. اما به لحاظ کارکرد و جايگاه، حتي همين نوع NGOها نيز بايستي در مواقع لزوم، امکان نقد و چانه زني مؤثر با دستگاه هاي دولتي را داشته باشند. چرا که در غير اين صورت، جامعه براي تصحيح رفتارهاي دولت و دفاع از حقوق شهروندان در مقابل تصميمات مسوولان دولتي، نماينده اي نخواهد داشت.

به علت نقش تعيين کننده NGOها در دفاع از حقوق شهروندان و تصحيح سياست هاي دولتي است که در دنياي امروز، تعداد و نقش NGOهاي فعال در هر کشور، با ميزان توسعه يافتگي آن کشور رابطه مستقيم دارد.

در حقيقت، اگر قرار باشد – آن طور که به تازگي در کشور ما زمزمه آن جدي شده – نقش NGOها را حرکت در مسير سياست هاي دولتي و تأييد اين سياست ها بدانيم، اساساً نياز به تشکيل اين نهادهاي مردمي باقي نمي ماند. چرا که دولت، خود، با امکانات و بودجه و تشکيلات بيشتر، کار ترويج سياست هاي خود را بهتر بلد است.

اين، واقعيت مهمي است که به نظر مي رسد مسوولان ما، بايستي يک بار و براي هميشه تکليف خود را با آن روشن کنند.
http://roozonline.com/02article/011299.shtml